 |
Eyüp Bey: “Günahkâr iken duâlarımız kabul olur mu?”
Kur’â’nda, “Rahmetim her şeyi kuşatmıştır”1 buyuran Cenâb-ı Hak,
bir hadis-i kudsîde, “Kulum Beni nasıl tanırsa onunla öyle muâmele
ederim”2 buyurur.
Peygamber Efendimiz (asm) Rabb’inden bildiriyor: “Kul bir
günah işlediğinde, ‘ALLAH’ım! Günahımı bağışla!’ diye pişmanlıkla
bağışlanmak dilerse Mübarek ve Yüce ALLAH buyurur ki: ‘Kulum bir günah
işledi de, kendisinin günahı bağışlayan ve bu günahla kendini sorumlu
tutacak Rabb’i bulunduğunu bildi’ buyurur. Sonra kul, elinde olmadan
tekrar hata işler de, ‘Ya Rabb’im! Benim günahımı bağışla!’ derse,
Mübarek ve Âlî olan ALLAH: ‘Kulum bir günah işledi de, kendisinin
günahı bağışlayan ve bu günahla sorumlu tutacak Rabb’i bulunduğunu
bildi’ buyurur. Sonra kul döner tekrar günah işler. Ama nihayet pişman
olur ve: ‘Ey Rabb’im, Günahımı bağışla!’ diye yakarır. Mübarek ve Yüce
olan ALLAH buyurur ki: ‘Kulum bir günah yaptı da, Kendisinin günahı
bağışlayan ve bu günahla muâheze edecek Rabb’i bulunduğunu bildi. Ben
de kulumu bağışladım’ buyurur.3
Kul bir yandan eksikliklerini telâfi etme gayreti içinde olur;
bir yandan da tevbe ve istiğfarda bulunur. Yapmadığı ibadetleri ALLAH’a
bir fıtrat borcu bilir ve kazâen yapmaya başlar. Günahlarından
pişmanlık duyar ve ALLAH’ın bağışlayıcı olduğunu bilerek ALLAH’a döner.
Bu esnada yeniden günah işlerse, acziyetini ve zaafiyetini teslim
ederek, yeniden ALLAH’ın af ve bağışlamasına sığınır. Yani kul için af
ve bağışlanma kapısı ölene kadar kapanmaz. Kul, ALLAH’ın bağışlayıcı
olduğunu bilmeli, ümidini kesmemeli; ancak kendisine düşen vazifeleri
de, güç yetirebildiği oranda yapmalı, ameline güvenmemelidir.
Günahkâr iken duâlarımızın kabul olmayacağı gibi bir genelleme
İslâm’da yoktur. Bilakis İslâm bizi her şartta RABBİMize yönlendiriyor.
Kul her konuda, her başı derde girdiğinde, her zaman ve her halde
“halisâne ve içtenlikle” duâ etmekle mükelleftir.
Resûl-i Ekrem Efendimiz (asm) halis ve içten bir duânın kayaya
bile tesir ettiğini ve kayayı harekete geçirdiğini şöyle bildiriyor:
“Sizden önceki kavimlerden birisinde bir gün erkeklerden üç kişilik bir
grup yola çıktı. Gecelemek için bir mağaraya sığındılar. Derken, dağdan
kopan büyük bir kaya parçası onların üzerine mağaranın ağzını kapattı.
Birbirlerine baktılar; ALLAH’a sığınmaktan ve duâ etmekten başka
çareleri yoktu. Birbirlerine, ‘Sizi ancak sâlih amellerinizle duâ
etmeniz kurtarır!’ dediler.
İçlerinden biri: “ALLAH’ım! Benim yaşlı ve kocamış bir anam ve
babam vardı. Akşam olunca ben onlardan evvel ne çoluk-çocuk, ne de
hizmetçilerimden hiç birisine bir şey içirmezdim. Bir gün hayvanlarımı
otlatacak ağaçlık bir yer aramak arzusu beni uzaklara götürdü. Onların
uyku saatlerine kadar geri dönemedim. Geldiğim zaman onların akşam
sütlerini sağdım. Fakat onları uyumuş halde buldum. Kendilerini
uyandırmayı ve onlardan evvel çoluk-çocuk ve hizmetçilerime akşam sütü
içirmeyi hoş görmedim. Çocuklarım ayaklarımın etrafında ağlaşırken ben
süt bardağı elimde olduğu halde, onların uyanmasını gözeterek şafak
sökesiye kadar yerimde bekledim. Nihayet uyandılar. Akşam sütlerini
içtiler. ALLAH’ım! Eğer ben şu yaptığımı Senin rızan için yapmışsam, şu
kayadan dolayı düştüğümüz sıkıntıyı gideriver” dedi.
Kaya biraz açılmıştı. Fakat çıkmaları için yeterli değildi. Diğeri:
“ALLAH’ım! Benim amcamın bir kızı vardı. O bana insanların en
sevimlisi idi. Onu çok şiddetli seviyor ve arzû ediyordum. Bir kıtlık
senesinde o bana geldi. Kendisini bana teslim etmesi karşılığında ona
yüz yirmi altın vereceğimi söyledim. İsteğimi kabul etti. Fakat tam
muradıma ereceğim zamanda, ‘ALLAH’tan kork!’ dedi. Onu çok sevdiğim ve
arzuladığım halde bıraktım. Altınları da ona bıraktım. Ya Rab! Eğer ben
şu yaptığımı sırf Senin rızan için yapmışsam içinde bulunduğumuz
sıkıntıyı bize açıver” dedi.
Kaya biraz daha açılmıştı. Fakat o aralıktan dışarıya çıkmaya imkân bulamıyorlardı. Üçüncüsü de şöyle yalvardı:
“ALLAH’ım! Ben bir takım ameleler kiralamıştım. Birisi hariç
diğerlerinin ücretlerini kendilerine verdim. O kişi hakkını almadan
bırakıp gitti. Ben de onun parasını onun namına çalıştırıp çoğalttım. O
kadar ki, çok mal meydana geldi.
Bir zaman sonra adam geldi ve: ‘Ey Abdullah, bana ücretimi ver!’ dedi.
Ben de: ‘Deve, sığır, koyun ve hizmetçi... Şu gördüklerinin hepsi senindir’ dedim. Adam:
‘Ey Abdullah, benimle eğlenme’ dedi. Ben:
‘Seninle alay etmiyorum’ dedim. Bunun üzerine malların hepsini
alıp, götürdü gitti. Onlardan hiçbir şey bırakmadı. ALLAH’ım! Eğer ben
yaptığımı sırf Senin rızan için yapmışsam, bulunduğumuz şu sıkıntıyı
bizden gider” dedi. Nihayet kaya tamamen açıldı ve mağaradan yürüyerek
çıktılar.4
Dipnotlar:
1- A’râf Sûresi, 7/156
2- Buhârî, Tevhîd, 15
3- R. Sâlihîn, 420
4- R. Sâlihîn,12
|
|
