Ârifi'n İmtihanı


	ÇÖP SEPETİ Rivayet olunur ki, Musa -aleyhisselâm- ile Cenâb-ı Hak arasında Tûr-i Sînâ’da şöyle bir konuşma cereyan etmiş: “–Yâ Musa! Dünyada yakın ve uzak komşuların var. Onlar zaman zaman seni ziyaret eder, hâlini-hatırını sorarlar. Bu güzel davranışlarından memnun olduğunu ifade ile onlara teşekkür eder ve sen de onların ziyaretlerine gidersin. Bu ziyaretleşmelerinizden ben hoşnut olurum. Çünkü bir kulumun, sadece benim rızam için diğer bir kulumu ziyaret etmesi indimde çok kıymetlidir. Ey Musa! Dünyada böyle komşuların olduğu gibi âhirette de komşuların olacaktır. O komşularından cennette sana en yakın olacak olanı dünyada tanımak ister misin?” “–İsterim yâ Rabbi, tanıyayım ki ona bu dereceyi kazandıran amelinin ne olduğunu bileyim ve ümmetimin diğer fertlerine de onu örnek göstereyim.” “–Öyleyse ey Musa, falan şehre git. O şehrin kenar mahallesinde mütevazı bir kasap dükkânı var. O dükkânın sahibi senin cennetteki en yakın komşundur. Şimdi tanışıp beraber olmanın zamanıdır. Git benim de selâmımı söyle, yaptığı amelinden çok memnunum.” Musa -aleyhisselâm- bahsedilen şehre gitmiş ve tarif edilen kasap dükkânını bulmuş, bir müddet kasabın muamelesini, alışverişini seyretmiş. Muamelesine gerçekten hayran kalmış. Çünkü kasabın terazisi dirhem şaşmıyormuş. Kasap, tartısına olduğu kadar insanların haklarını yememeye de dikkat ediyormuş. Gelen fakir müşterilerine istedikleri kadar et veriyor, paraları yetmezse; «Sadakam olsun.» diyerek gerisini helâl ediyormuş. Herkese güler yüzlü ve tatlı davranıyormuş. Musa -aleyhisselâm- içeri girerek edeple selâm vermiş. Kasap, hürmetle; “Buyurun efendim, biraz oturun, sırada müşterilerim var, onların işini bitireyim, sonra sizinle ilgilenirim.” demiş. Musa Nebî, bir kenara oturmuş ve cennetteki komşusunu zevkle seyre dalmış. Besmeleyle kesmiş olduğu etleri; «Bismillâh» deyip müşterilerinin sepetlerine yerleştirip, onlara; «ALLAH, sizden râzı olsun. RABBİM rızâsına uygun amellerle meşgul eylesin.» diye dua edişi, Cenâb-ı Musa’nın gözlerini yaşartmış. Kasap işini bitirip dönmüş, “Hoş geldiniz!” diyerek Musa -aleyhisselâm-’ı kucaklamış. Akşam evine misafir olursa sevineceğini söyleyince Musa -aleyhisselâm- da kabul etmiş. Evin yolunu tutmuşlar. Kasap, misafirine ikram etmek için dükkânından ve çarşıdan bir şeyler almış, birlikte eve gitmişler. Eve varınca kasap, misafirini evinin en güzel köşesine buyur edip; “Efendim, benim şimdi çok önemli bir işim var. Önce onu halletmem lâzım. Kusuruma bakmayın.” deyip izin istemiş. Evin duvarında yüksekçe bir yerde asılı bir zembil varmış. Kasap besmeleyle o zembili indirmiş ve odadan dışarıya çıkarıp bir müddet meşgul olduktan sonra getirip tekrar aldığı yere asmış. Musa Peygamber; merakla, ne yaptığını sormuş. Kasap başlamış anlatmaya: “Efendim, zembilin içinde benim annem yatar. Güçlü iken benimle ilgilenip büyüten annem, şimdi güçsüz kaldı. Beni yedirip içiren annem, şimdi yiyemez ve içemez hâle geldi. Yürümekten âciz iken beni, dokuz ay karnında ve doğduktan sonra da kucağında taşıyan annem, şimdi yürüyemez hâldedir. Temizliğimi yapamadığım zaman beni temizleyen annem, şimdi yıkanıp temizlenemez hâle geldi. Annemin, üzerimdeki emeklerine, hizmetlerine teşekkür olarak ALLAH rızâsı için ben de şimdi ona hizmet etmeye çalışıyorum. Benim yaptığım annemin yaptığının binde biri olmaz ama ALLAH Kerim!.. Yedirdim, içirdim, temizliğini yapıp, altını aldım, güzelce yatırdım ve zembili de yerine astım. Senelerdir, bu hizmeti severek yapıyorum. ALLAH, anama uzun ömürler versin de hizmet edeyim.” “–Sen, zembili yerine asarken arı vızıltısına benzer bir ses duydum ama ne dediğini anlayamadım. Bir şeyler mi söylüyordu annen?” “–Evet efendim. Annem yaşlılık sebebiyle ne dediğini bilemez hâle geldi, olmayacak şeyler söylüyor işte.” “–Ne diyor acaba?” “–Diyor ki: «Oğlum, ALLAH senden râzı olsun, amellerini kabul edip, kusurlarını ve günahlarını affetsin ve RABBİM seni cennette Musa Peygamber’e komşu eylesin!» Ben de her seferinde; «Âmîn!» diyorum ama bu dua benim gibi günahkâr birisi için nasıl kabul olur, hiç mümkün mü? Söylüyor işte anacığım.” Bunun üzerine Musa -aleyhis-selâm- gözyaşları içinde cennetteki komşusuna: “–Sana müjdeler olsun, ben buraya Allâh’ın emriyle geldim, ben Musa peygamberim. ALLAH anneciğinin duasını kabul etti ve seni bana cennette komşu yaptı. Annene yaptığın güzel hizmetlerin için, RABBİM: «Onun amelinden çok râzıyım, işine devam etsin, Ben’im de selâmımı ona söyle diye selâm gönderdi.»” diyerek o bahtiyar kasabı müjdeledi. Ne mutlu ona ve onun gibi olabilenlere!

	Gönderen	Konu: Ârifi'n İmtihanı (Okunma Sayısı 62 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.