lütfen okuyun...


	Gösterişli olma merakı Yavuz Sultan Selim sıradan bir yeniçeri gibi giyinmekten hoşlanırdı. Oğlu Süleyman'ı(Geleceğin Kanuni'si)bir bayram günü süslü, dantelli ipekliler içinde görünce dayanamayıp şöyle şakalaşmıştı: "Oğulcuğum, anana giyecek bir şey bırakmamışsın." Ve bir gün, hiç olmazsa yabancı elçileri kabl ederken biraz gösterişli giyinmesini öneren sadrazamına, "Vezirlerin gösterişli giyinmesi padişahlarına hoş görünmek içindir, benim padişahım ise insanın kılığına değil yüreğine bakar" demişti. * Feth-i mübinden sonra Fatih Sultan Mehmed'in davetine katılıp iftar sofrasına oturan Molla Gürani, sofrada Bizans hazinesinden çıkma altın taslarla kaşıkları görür görmez kaşlarını çatmış, öğrencisi Fatih Sultan Mehmed'i sert bir dille şöyle azarlamıştı: "Senin idare ettiğin ahali de altın tabaklardan kaşıklarla mı yemeğini yiyor? Kime özeniyorsun? Senin özenmen gereken kişi Peygamberindir ki, onu en lüks yemeği iki hurma idi...Eğer Bizans imparatoruna özeniyorsan, bil ki, Bizans'ı, idarecilerinin bu gösteriş, bu şatafat duygusu batırdı." Sultan II.Mehmet kıpkırmızı olmuş, altın tabakları kaldırtıp toprak çanakları sofraya koydurtmuştu. Gürani Hoca ve beraberindekiler ancak ondan sonra iftar açmışlardı. * Sultan IV.Murat'ın sadrazamlarından Hafız Ahmet Paşa, kendisine tahsis edilen yaylı at arabasına binmemiş, sebebini soranlara, halktan çok farklı görünmek istemediğini söylemişti. * Ama biz farklı görünmeye bayılıyoruz. Evimiz farklı olmalı, arabamız farklı olmalı, kıyafetimiz farklı olmalı, işimiz farklı, aşımız farklı olmalı. Peki ya beynimiz?... O farklı olmasa da fark etmez, çünkü zaten nadir olarak kullanıyoruz. * İnançlarımızda gurur yasak, dünyayı taparcasına sevmek yasak, gösteriş yasak, insanlara tepeden bakmak yasak, israf yasak!...Oysa bizde hepsi gani: Sakın bugünkü kriz biraz da bu yolla hakedilmiş olmasın!? Asıl söylemeye çalıştığım şu ki, son yıllarda iyice artan bu gösteriş tutkumuz geleneksel kültürümüzün bir parçası değil. Bu bir Avrupa hastalığı. Eskiden varlıklı Müslümanlar oturdukları muhitin mali durumuna uygun bir hayat yaşarlardı. Gösterişe kaçmazlardı. Diyelim ki, Kocamustafapaşa'da yaşayan varlıklı bir müslümanın yediği, giydiği, genelde Kocamustafapaşa'lıların yediğinden, giydiğinden çok az farklıydı. Bu farkı da çevresindeki fakirleri doyurarak, camilere, türbelere bağışlar yaparak kapatırdı. Ve toplum, işte böyle bir ortamda, bugün çokça özlediğimiz, fakat bir türlü ulaşamadığımız toplumsal barışı sağlardı. Bugün farklı görünme açısından, eskiye oranla gerçekten farklıyız. En büyük hastalığımız da-dindar olalım ya da olmayalım-gösterişi fazlaca sevmemiz...Paramız varsa, âlâ-yı vâlâ ile saçıp savurur, fakir bir aileyi bir yıl rahat yaşatabilecek miktarda para verip bir öğün yemek yer, yahut bir takım elbise alırız. Çocuğumuzun sünnet düğününü masallrada yaşayan peri padişahının oğlunun sünnet düğününe döndürürüz. Öyle dindar zenginler tanıdım ki, bu fukaralkta kimseye zırnık koklatmaz, ama heryıl muntazaman hacca ve umreye gider. Öyle dindar zenginler tanıdım ki, iflas ettiği gerekçesiyle işçisinin kıdem tazminatını dahi ödemez, yetim malını götürür, ama aynı günlerde ikinci belki de üçüncü karsına yüz milyarlık gerdanlık hediye eder. Bazıları zengin olmuş, fakat adam olamamış. "Sonradan görme" deyimi bunlara cuk oturuyor. Bereket versin servetin bir ikram-ı İlâhi olduğunu bilen zenginlerimiz de var. Bunlar gösterişe kaçmayan, servet gösterisine dönüşmeyen mütevazı yaşantılarıyla toplum önünde iyi birer örnek teşkil ediyorlar. Öte yandan ALLAH 'ın ikramı olan servetlerinden muhtaçları da yararlandırarak, sosyal barışa hizmet ediyorlar. Sayılarının çoğalmasını diliyorum. Bugünler zor günlerdir. Ekonomik kriz sebebiyle işten çıkarılan çok sayıda insan mağdur durumda. Çocuklarımız çöplüklerde ekmek arıyor. Bu durumda varlıklı dindarların biraz daha fedakarlık yapmaları gerekir. Kabrin ötesine geçmeyen lüks alışkanlıklerımızdan biraz sıyrılmalıyız. Muhitimizdeki işsiz ve muhtaç kardeşlerimize, onları mihnet altına sokmayacak müslümanca bir hassasiyet içinde yardımcı olmaya çalışırsak, hem büyük bir sevap işleriz, hem de sosyal barışa katkıda bulunmuş oluruz. Yavuz Bahadıroğlu-HAYATA DİLEKÇE adlı kitabından --------------------------------------------------------------------------------

	Gönderen	Konu: lütfen okuyun... (Okunma Sayısı 62 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.