İstanbul-Mardin kardeşlik köprüsü


	İstanbul-Mardin kardeşlik köprüsü Bahçelievler Fatih Koleji’nin kardeş okul projesi, iki bölgenin çocukları arasında iyice zayıflayan bağları güçlendiriyor. Kardeşliği yaşamak için önce tanışmak, halleşmek gerekiyor. İki taraf da bunun için dünden hazır görünüyor. Okul bahçesinden yükselen davul zurna sesi birkaç sokak öteden duyuluyor. Halk oyunları ekibi tüm maharetini sergileme gayretinde. Güneşin altında toplanmış yüzlerce çocuk uzaklardan, İstanbul’dan gelen misafirlerini süzüyor çekingen bakışlarla. Televizyonlar, gazeteler hep oradan bahsediyor. Sanki bütün hayaller orada gerçek oluyor. Her gören dünyada eşi yokmuş gibi anlatıyor. Ama Mardin, hele de Kızıltepe çok uzak İstanbul’a… Belki de akrabaları dışında onları ziyarete gelen ilk İstanbullular var karşılarında. İstanbul Bahçelievler Fatih Koleji’nin kardeş okulu 80. Yıl Kızıltepe Gazi Yatılı Bölge Okulu’nun bahçesi burası. Birkaç hafta önce Mardinli öğrencileri misafir eden öğretmen ve öğrenciler iadei ziyaret için Kızıltepe’de. Ev sahipleri de ziyaretçiler de heyecanlı. Öğrencilerin pek çoğu hayatı boyunca Kızıltepe’den dışarı çıkmamış. Kendilerine dünyanın öte ucu gibi gelen İstanbul’dan gelen kalabalık en fazla onların ilgisini çekiyor. Fırsat buldukça, ‘İstanbul güzel mi?’, ‘Çok mu büyük?’, ‘Deniz neye benziyor?’ diye peş peşe sıralıyorlar sorularını. Kızıltepe, bağlı bulunduğu Mardin’den daha kalabalık bir nüfusa sahip. Yoğun göç alıyor. Civar köylerin bir kısmında okul yok. Bu sebeple yatılı bölge okullarına (YİBO) rağbet büyük. Bahçelievler Fatih Koleji’nin kardeş okulu 80. Kızıltepe Gazi YİBO’nun 460 öğrencisi var. Çoğunun ailesi civar köylerde yaşıyor. Yurt mevcudu 400’ün üzerinde. 1 A sınıfının 18 öğrencisinden 9’u da okulun yurdunda kalıyor. Kendi başına giyinip soyunmak, saçlarını taramak, banyo yapmak zorundalar. Üst sınıftaki ablalarının yardımıyla kendilerine bakmaya alışmış görünüyorlar. Önlükler temiz, yakalar düzgün bağlanmış. BİRBİRİNE UZAK ŞEHİRLERİN ÇOCUKLARI İki insan, iki şehir arasındaki mesafe büyüdükçe tanıma, tanışma ihtimali de bir o kadar zayıflıyor. İstanbul ve Mardin birbirine kıyasla Türkiye’nin öte ucu. Biri coğrafyası ve kültürüyle doğuya ait, öteki batıya daha yakın. Çocuklar hadi neyse de yetişkinler bile şehri ve oranın insanını değil de imajını tanıyor adeta. Doğu Batı kardeşliği adı altında başlatılan kardeş okul uygulaması, bu gerçeği bertaraf etme arzusu taşıyor. Birbirine çok uzak gibi duran iki şehrin çocuklarını yan yana getirmek yetiyor bunun için. 80. Yıl YİBO öğrencileri nisan ayı başında İstanbul’a geldiğinde bütün farklar nasıl ortadan kalktıysa yine aynı şey oluyor. Kardeş okul denince akla önce maddi dayanışma geliyor. Kütüphane, bilgisayar laboratuarı, sıra ve tahtaların yenilenmesi, kıyafet / kırtasiye desteği... Ankara’da, İstanbul’da, İzmir’de hazırladığınız kolileri gönderirsiniz herkes mutlu olur. Ancak ‘kardeşlerden’ uzakta olana kulak verilince ihtiyacın bunlarla sınırlı olmadığı ortaya çıkıyor. Fatma Ölker geçenlerde Kızıltepe’den İstanbul’a gelen öğrencilerden biri. Kendisine hediye edilen kıyafetler, ayakkabı, kitap, defter değil gördüğü sıcaklık kalmış aklında. Dönüşte arkadaşlarıyla paylaşmak üzere yazdığı gezi notları hislerini anlatmasına yardım ediyor: “Oradaki öğrenciler ve öğretmenler bize çok cana yakın davrandılar. Öğrenciler bizi kardeşleri gibi öğretmenler ise öğrencileri gibi karşıladı. Ayrıca öğrencilerin velileri bizi çocukları gibi sevip değer verdi. Netice itibariyle aile, okul, öğrenciler, öğretmenler ve vali bize çok iyi ve samimi davrandılar. Biz onları, onlar bizi çok sevdi. Biz oradaki güzellikleri değil aile, arkadaş ve yaşam ortamını çok sevdik.” 460 öğrenciden pek azı Mardin dışına çıkmış. Hayatları okul, yurt ve köydeki evleri arasında geçiyor. İstanbul’u filmlerden, magazin programlarından, İstanbul’daki çocuklar onların yaşadığı şehri terör çatışmalarından biliyor. Bahçelievler Fatih Koleji 7’nci sınıf öğrencisi Bengü Karakuş geziye annesi ve babasıyla birlikte katılmış. İstanbul’da evlerine misafir olan öğrenciler iki gün boyunca etrafından ayrılmıyor. Bengü’nün Mardin’e ilk gelişi, annesinin de öyle. Ama son olmayacak gibi görünüyor. Artık televizyonların terör yuvası dediği Kızıltepe’de yaşayan arkadaşları var. Öğretmen ve idareciler de bu kanaate katılıyor. Kızıltepe 80. Yıl YİBO Müdürü Vahap Coşkun öğrencilerinde gözlemlediği değişimden heyecan duyuyor: “Düne kadar ilköğretimden ya da liseden sonra okumayı düşünmeyen bir kız öğrencinin İstanbul’u, oradaki kardeş okul öğrenci ve öğretmenlerini gördükten sonra kanaatinin değiştiğini söyleyebilirim. Velilerimiz şu anda burada. Bu ortamı ve insanları gördükten sonra kızları gidip ‘baba ben okumak istiyorum’ dediğinde ailelerin hayır diyeceğini sanmıyorum. Hele bu havayı soluduktan sonra… Bazı şeyleri görmek ve yaşamak gerekiyor. Bu ortam hem öğrenciler hem de aileleri üzerinde bu etkiyi oluşturdu.” ÇOK BOYUTLU DAYANIŞMA ÖRNEĞİ Sadece öğrenciler değil, öğretmenler de paylarına düşeni alıyor bu paylaşımdan. Karşılıklı tecrübeler iki taraf açısından da önemli. Ortak gündem çocuklar elbette. Nasıl davranır, neye ihtiyaç duyarlar? Çok boyutlu bir dayanışmadan söz etmek mümkün. Vahap Coşkun, bölge itibarıyla maddi sıkıntıların daha yoğun hissedildiğini söylüyor. “Seminerlere gideriz, bize ‘işinizin zor olduğunu biliyoruz’ der, sırtımızı sıvazlayıp gönderirler. Ama hayata geçirmemiz gereken şey var.” Özel bir kurumla kardeş okul olunca maddi destek de gündeme geliyor elbette. Sınıfları tek tek ziyaret edip orada getirdikleri hediyeleri dağıtan Fatih Koleji Müdür Yardımcısı Halil İbrahim Aytekin aradaki ilişkinin altını özellikle çiziyor: “Siz de biliyorsunuz ki bizler kardeşiz. Kardeşler birbirine destek olurlar. Bunda utanılacak bir şey yok. Bazen bir yere gelebilmek için birilerinin sizi tutup kaldırması gerekir. Gelecekte hepinizi iyi yerlerde görmek istiyoruz, bunun için gayret edin.” JİYAN’IN HEDEFİ ANADOLU ÖĞRETMEN LİSESİ 80. Yıl YİBO’da görev yapan eğitimcilerin çoğu Mardinli. Öğrencileri ile aralarında çok iyi bir ilişki var. Kendileri de benzer şeyler yaşadıklarından olacak onları anlamakta ve cesaretlendirmekte zorlanmadıkları görülüyor. Sınava hazırlanan 8’inci sınıf öğrencileri hepsinin ilgi odağı. Kim, sınava hangi şartlarda nasıl hazırlanıyor kontrol altında. Jiyan Çeçen de OKS’ye hazırlanan öğrencilerden. Annesi vefat etmiş, babası Irak’ta inşaat işçisi. 4 yaşındaki küçük kardeşine köydeki akrabaları bakıyor. Jiyan ve erkek kardeşi 80. Yıl YİBO’da yatılı kalıyor. Hedefi Anadolu öğretmen lisesi kazanmak. Dersaneye gidemiyor. Okuldaki pek çok kız öğrenci gibi o da Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği’nden burs alıyor. Okul masrafları Millî Eğitim Bakanlığı tarafından karşılanıyor. Buna rağmen aralarında yazın çalışmak zorunda olanlar var. Okul kapandığında aileleri ile birlikte mevsimlik işçi olarak Bursa’ya, Adana ya da İstanbul’a gidiyor sonbahara kadar oralarda tarım sektöründe ya da konfeksiyonlarda çalışıyorlar. Kardeşlik yolculuğunun en önemli duraklarından biri ev ziyaretleri. İstanbul’da aileleri misafir olan öğrenciler bu kez de onları evlerinde ağırlamak için yarışıyor. Gurbet Bayram arkadaşlarına, “İstanbul’a gitmeden bir gün önce akşam heyecandan uyuyamadım. Diyordum ki hayatımda ilk defa uçakla İstanbul’a gideceğim. Çok sevinçliydim. İstanbul’a gittiğimizde bizi o kadar iyi karşıladılar ki sanki ilk defa değil de elli yıldır görmüşüm gibi geldi bana. Hele onların bize öyle bir bakışları vardı ki sanki öz kardeşimiz gibi… Evlerine gittiğimizde kendi çocuğuna bir yediriyordu. Bir giydirip bir içiriyordu. Ama bize iki yedirip iki giydirip iki de içiriyorlardı.” diye anlatıyor yaşadıklarını. Gecenin geç saatlerine kadar uzayan sohbetlerde sofraların biri kurulup diğeri kaldırılırken bu kez aynı hissi İstanbul’dan gelen misafirler yaşıyor. “BELKİ BABAM GİBİ BEN DE ÇİFTÇİ OLURUM” Bazı çocuklar değil misafir götürmek kendileri bile eve gitmekte zorlanıyor. 3 haftadır köye gitmeyen Mazlum ve kardeşleri gibi. Fırat, Mazlum ve Doğan Kızıltepe’ye 9 kilometre mesafedeki Beşdeğirmen köyünde yaşıyor. İki ağabeyleri asker. 15 ve 6 yaşındaki kız kardeşleri evde. 3 erkek kardeşse ilköğretim öğrencisi. Onların işi diğer öğrencilere kıyasla biraz daha zor. Çünkü köyleri servis güzergâhında değil. Tatillerde eve yürüyerek gidip gelmek zorundalar. Ders, cuma günü saat 15’te bitiyor. Çantalarını sırtlayıp yola koyuluyorlar. Şanslılarsa yolun bir kısmında binecek araç buluyorlar. Bu bazen at arabası, bazen ilçenin atıklarını şehir dışındaki alana taşıyan çöp kamyonu oluyor. Sonra 2-3 saat sürecek yürüyüş başlıyor. Kış günleri hava karardıktan sonra ulaşıyorlar eve. Fırat 8. sınıfta. Mazlum 6, Doğan ise 4. sınıfa gidiyor. Doğan ve Mazlum büyüyünce doktor olmak istiyor. Fırat öğretmen olmak niyetindeymiş ama son sınav sonuçları biraz moralini bozmuş. Canı sıkkın, ‘belki babam gibi çifti olurum ben de…’ diyor kısık bir sesle. İlerde nerede yaşamak istiyorlar peki? “VALLAHi hiçbir yeri görmedim ama herhalde İzmir’de oturmak isterim.” diyor Fırat. “Dedemlerin evi orda, amcalarım orda. Çok sefer söylediler bize gelin diye ama babam dedi ki abin askerden gelsin sonra gidecez.” Yol uzun sürüyor. Doğan hepsinden daha istekli eve ulaşmak için. 20 gündür ailesini görmeyen Mazlum, ‘Anneni özledin mi?’ sorusuna ‘fazla değil’ diye cevap vermişken anneleri uzaktan geldiklerini fark ediyor. Üçü de geniş bir bahçenin içindeki kerpiç eve doğru koşmaya başlıyor… Tüm gayretler bu yolları kısaltmak için. Çocuklara anlatılan da bu: İnsandan insana, şehirden şehre ulaşmak hiç de zor değil. Yeter ki aranızdaki köprüleri atmayın…

	Gönderen	Konu: İstanbul-Mardin kardeşlik köprüsü (Okunma Sayısı 159 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.